Sztuka Bazgrania czyli pan K. tworzy

W bucie

2009-08-19T13:39:00.000-07:00

W zakurzonym bucie się schowałem
Przed światem i słońca ciepłem
Oddychałem przez rurkę, była dziurka na sznurówki
Żywiłem się podeszwą, słoną ale smaczną
Gdyby tylko tak pieprzu czy musztardy
Albo kilka kropel gorzałki
I muzyki odrobinę
Tylko tyle by w bucie żyło się lepiej.

Atomy

2009-08-19T13:34:00.000-07:00

Enigmo istnienia, tajemnico życia.
W przezroczystości człowieka
Znajdowałem ukojenie i fascynację.
Jego molekularne, cząsteczkowe
Elektronowe oblicze
Nieistniejące bez spójności sił
W momencie stawało się pięknem.
Bo nie było ani
Brzydkiej, ani ładnej facjaty
Tylko kupka kurzu, kosmicznego pyłu
I mocy twórczej
Wciąż nienazwanej, wciąż anonimowej.
Bo nieważne czy Bóg czy Newton
Cudu to nie zmienia.

"Wiersz nie-dokończony"

2009-08-16T06:59:00.000-07:00

Jestem wciąż niedokończonym wierszem
Wciąż bezsensu, wciąż bez znaczenia

Czasami siadam obok ciebie
W samochodowym fotelu
Wtedy rozmawiamy i patrzymy
Lecz nie w oczy, a na siebie

Jestem wciąż niedokończonym wierszem
Wciąż bez rymu, wciąż bez głębi

Czasami pijemy razem wino
Ze wspólnego kieliszka
I nie ma nic milszego
Kiedy patrzę na twe czerwone wargi

Jestem wciąż niedokończonym wierszem
Wciąż bez zamysłu, wciąż bez czytelnika

Zdarza nam się nie rozmawiać
Wtedy mówimy do siebie nocami
Po cichu, z głową na poduszce
Szepczemy do siebie, siebie samych
Bo przecież ze sobą nie rozmawiamy

Jestem wciąż niedokończonym wierszem
Wciąż czekając, wciąż bez Ciebie

Krótki bełkot o krótkiej niepewności.

2009-07-26T12:51:00.001-07:00

Ulepiono nas z gliny. Potem pęcznieliśmy i twardnieliśmy w piekle, oblizywani przez wyuzdane języki życia. Tak staliśmy się cegłami. Prostokątnymi, prostymi, klockowatymi, brzydkimi, kanciastymi, kruchymi. Budulcem z którego tworzy się kolejne piece.

Zmieniamy się w pył. Powoli, skutecznie, sukcesywnie, minuta po minucie, kawałek po kawałku. Rozbijamy swoje cząsteczki na atomy, a te zmieniają się w kosmiczne żarty wypełniające wszechpustkę wszechzupy wszechświata. Nie dajemy się zmylić, wiemy, że pył jest tylko przenośnią. Bo jest, prawda? Przecież to prawda?!

Rozpadamy się w domysłach, rozpływamy w tęsknotach, stapiamy w niepewności, kruszymy w pewności.
Bełkoczemy po wódce, tańczymy po winie, gwałcimy w smutku, kończymy z twarzą w klozecie.

Usłyszałem, że...

2009-06-03T04:56:00.000-07:00

Usłyszałem, że mam się urodzić.
Tkwię w tym ciemnym miejscu odkąd pamiętam.
Jestem już czymś więcej niż samym umysłem.
Niektóre Głosy nazywają mnie człowiekiem.
Nie bardzo rozumiem, co to oznacza.

Głosy nie zdają sobie chyba sprawy, że je słyszę
Czasami zmieniają się w Krzyk lub Szept.
Ten, który słyszę najczęściej, Łka.
Kilka słów znam już bardzo dobrze.
Dziecko, usuń, musisz, nie-człowiek

Usłyszałem, że nie mam mózgu
Nie bardzo wiem, co to mózg.
Wydaje mi się, że jak ma się mózg, to jest się pięknym
Chciałbym mieć mózg.
Może wtedy byłbym wystarczająco piękny, żeby się urodzić.

Jeden Głos powiedział, że nie mam duszy.
Wcześniej, Głos, który często łka powiedział, że idzie do Księdza.
Ten Ksiądz chyba również uważa, że nie jestem człowiekiem.
Szkoda, że nie wiem, co to ten człowiek…

Oo! Na mnie chyba już pora.
Teraz będzie Aborcja!
Wszyscy ją chwalą, więc nie mogę się doczekać.
A może potem się urodzę?!

Podróż

2009-04-22T11:51:00.001-07:00

Zaplotłem serce stalowym kablem
Komory nitami wypchałem
I aortę bez krwi siekierą
Niczym pień ściąłem.

Połamałem kości młotkiem
Zgniotłem w imadle czaszkę
Spakowałem się w gazetę
By wyjechać.

Wnętrzności wszelakie
Poszły paczką osobną
Oby się nie zagubiły
Tam też żyć będzie trzeba.

Jeszcze tylko muzykę spakować
I myśli kilka
Kawałek wspomnień na drogę
Dwa obrazy, kilka twarzy.

Spakowany w gazetę
Wysyłam siebie
Obym się nie zagubił
Tam też żyć będzie trzeba.

Ablutio

2009-03-22T12:17:00.000-07:00

Chcę zmyć z siebie jak brud i mydło
Te dni wczorajsze, noce i rozmowy
Zapach papierosa wżarty w skórę i włosy
Wino cierpkie o smaku wylewności i szczerości

W kąpieli snu zamknąć wszystkie domysły
Obrazem, słowem i brzmieniem zniweczyć tych kilka chwil
Zwinąć się w kłębek ręczników i ścier
Nie by zapomnieć, lecz zrozumieć.

Chcę spłukać z siebie popioły i uśmiechy
Drobne spojrzenia i drżenia sennego ciała
Nieczułe krzyki krążące żyłami
Winę zbrodni chrystusowej.

Bezsenność

2009-03-18T11:25:00.000-07:00

Smak ma cierpki
Swoisty i pełny.
Nie pachnie, nie męczy się
Tylko przychodzi
Nocami.

Bezszelestnie stąpa
Kroczek po kroczku.
Po wykładzinie
Co jeszcze jest sucha.

Otacza mnie ramieniem
Zaczyna swe pieśni
Zawsze szepcze.
Zawsze spokojna.
Zawsze okrutna.
Zawsze chce więcej.

W nagiej jej brzydocie
Odnajduję urok.
Zwodzony jak głupiec
Ulegam.

A potem odchodzi
Bezszelestnie stąpa
Kroczek po kroczku
Po wykładzinie
Co wilgotna jest od łez.

Znów
Dnieje.

Pocałunek

2009-03-14T07:42:00.000-07:00

Złożyła mi na ustach
Ten jeden
Gorący pocałunek
O smaku pomarańczy

Odetchnąłem jej powietrzem
Ten jeden raz
Zanurzony w miękkości skóry
Tonący w zapachu włosów

Potem odszedł Morfeusz
A ja zwinięty w całunie
Kołder i poduszek
Na nagiej bezradności
Ukryłem twarz
Czując jej ciepło
I smak pomarańczy.

Odejście

2009-03-13T08:23:00.001-07:00

Zazdroszczę im
I współczuję
Bo stracili
Bo mogli mieć by utracić

Zazdrościłem im łez po stracie
Beznadziei po pustych pokojach
Wywietrzałego zapachu perfum na koszuli
Zdjęć ukrytych w pudełku
Zazdrościłem im wspomnienia
Choć tego jednego
Z czasu zanim odeszła

Współczułem im że żyli martwi
I tego że jedli by cierpieć
Stania nad grobem z gliny
Nienawiści do niebios i hadesów
Współczuję im braku dni przyszłych
Fantomowych uśmiechów
Biegu donikąd
Pustej lalki naczynia łez

Zazdroszczę im
I współczuję
Bo stracili
Bo mogli mieć by utracić

Bez życia.

2009-02-14T13:39:00.003-08:00

Od tamtego dnia
Wciąż bez niej
Zasypany w śniegu
Bez nocy
Bez gwiazd i uśmiechu
Księżycowej poświaty
Żyłem.

A czekanie było świtem i
Gwiazdami co przyjść nie miały
W krwawej chmurze czerwieni
Bezbarwne niebo
Bezbarwne ciało
Życia.

Od tamtego dnia
Który był diamentem
W dotyku skóry i szeptach
Słowami bez słów
I spojrzeniem
Wiedziałem gdzie żyć muszę
I jak daleko
I jak blisko
Wtedy żyłem.

Kamień.
Skała.
Czaszki moim przyjacielem i
Nadzieje moimi kośćmi
Gniją w grobie
Zmrożone
Bez nieba i gwiazdy
Zmarły
Bez życia.

Przepraszam, bo inaczej nie potrafię.

2009-01-03T14:41:00.001-08:00

Tłum patrzył na mnie
A ja rozpoczynałem recital

Stałem tam nagi
Z ręcznikiem w ręku
I klapkach na nogach
Zacząłem

-Przepraszam za pierwszy oddech
Przepraszam za drugie spojrzenie
Przepraszam za trzecią rozmowę
Przepraszam za czwarty pocałunek
i kieliszek wódki
Przepraszam za piątą nadzieję
Przepraszam za szósty uśmiech
Przepraszam za wiarę

Tłum patrzył na mnie
A ja skończyłem recital

Stałem tam nagi
Z ręcznikiem w reku
I klapkach na nogach
Patrząc w tę twarz
Co się odbija w lustrze

Na stoisku z mięsem

2009-01-02T06:48:00.001-08:00

Na stoisku z mięsem
podziwiałem
Świńskie tusze
I uda wołowe
I głowę człowieczą

Na drewnianym stole
wpatrywałem się w
Martwe oczy
I serca
I żołądki

Przetrawiłem właśnie obiad
myśląc o
Kotlecie
i o tym, że kolejny
obiad już za mną

Na stoisku z mięsem
podziwiałem
Małżeństwa
I rodziny
I miłość

Na drewnianym stole
wpatrywałem się w
Martwe serca
I duszę z błon
I umysły z jelit

Wydaliłem właśnie obiad
myśląc o
Istnieniu
i o tym, że kolejne
wypróżnienie już za mną

Na stoisku z mięsem i
drewnianym stole
jak w lustro wpatrzony
widziałem trzewia
życia i istnienia
I pomyślałem, że
Niczym nie różnię się od krowy.

Bardzo nie-świątecznie

2008-12-24T04:45:00.000-08:00

Witam

Nie, nie będę pisał o świętach, roku, który już prawie za nami. Nie mam na to siły, ochoty i to wystarczy jako usprawiedliwienie. Jeśli ktoś chce sobie poczytać tego typu sprawach, to zapraszam na każdego innego bloga, stronę internetową, program telewizyjny, etc.

No więc co dziś zaserwuję? Hm. Miniaturę (bo nie mam pojęcia jak inaczej to nazwać), którą napisałem wczoraj. I tyle tytułem wstępu.
____________________________________________________

Sam nie wiem jak do tego doszło. Stałem na parkowej alejce pokrytej zbrązowiałym listowiem i wpatrywałem się w nią. Była zarówno obrazem jak i fotografią, była dalej niż mogłem sięgnąć, mimo tego, iż słyszałem jak oddycha. Park za nią stał się niewyraźny, rozmyty, mdły. Pamiętam każdy kwiat na jej spódnicy i prawą nogę, lekko wysuniętą skierowaną ku osi ciała jak gdyby właśnie robiła krok w przód. Chusta zasłaniała jej ramiona i plecy. Opadające włosy odsłaniały bladą twarz. Patrzyła na mnie. Jej smutne oczy wyraźnie mówiły, że odchodzi. Całą sobą dawała mi znać, że już nie wróci. Żegnała się ze mną.

Nie wiem jak głośno ani jak długo płakałem. Leżałem tam, w parku na betonowej alei i wpatrywałem się w pustkę. Już jej nie było. Został jedynie ulotny zapach, trochę ciepła, ostatnie spojrzenie. Czy ona też płakała? Tylko jeden Bóg to wiedział. Był jedynym, który czuł to co ja. Jako jedyny wiedział, że miała smak żurawiny, którego nigdy nie mogłem spróbować.

Odeszła, a ja zostałem.

____________________________________________________

No i to by było na tyle.
Bawcie się dobrze.

Moja wiosna

2008-12-23T09:47:00.000-08:00

Kiedy rodzi się głupiec
Wszyscy wstrzymują oddech
I drżą ze strachu
Że ich zniszczy
Zniewoli
Opęta

Kiedy umiera głupiec
Wszyscy wiwatują
I śmieją się radośnie
Piją i
Tańczą

Kiedy ja się rodziłem
Był tylko krzyk
I nadzieje bliskich
Lament drzew i larw

Kiedy będę umierał
Spadnie deszcz
Larw już nie będzie i drzew
Ani nadziei
Tylko złudzenia
I rozczarowania

2008-12-21T03:00:00.000-08:00

Made by Polsat

No i ruszył! Kolejny program tym razem będący ko(s)miczną fuzją Wielkiego Brata i Idola, mający na celu...No właśnie, co?!
Usilnie próbowałem odszukać odpowiedz na to nurtujące mnie pytanie, ale moje umiejętności tropienia zjawisk paranormalnych zawiodły. Ostatecznie udałem się na stronę internetową programu, która jak się zdaje, w swym założeniu powalać ma jedynie formą i niebotyczną ilością irytujących zdjęć. Rozczarowany tą wizytą postanowiłem sam odkryć, po cóż powstała kolejna wielka produkcja pod patronatem Złotego Słoneczka. Aby tego dokonać, musiałem podjąć radykalne środki! Zlazłem, więc z krzesła przed komputerem i przeczołgałem się z trudem na wielki fotel ustawiony na przeciwko szklanego ekranu. Napawając się ofiarowaną mi władzą przez samego...producenta AGD, wcisnąłem guzik pilota i oto stała się jasność.

Pierwsze ujęcie prezentujące zacne jury dało mi do myślenia. W skład ławy sędziowskiej wchodził Ktoś, Ktoś, Ktoś-Tede, Kayah. O pierwszych dwóch Ktoś-ów mnie nie pytajcie, bo nie mam pojęcia, kim są. Niejaki Tede, polski 50 Cent o równie głupich odzywkach, to niegdysiejsza gwiazdka sceny hip-hopowej w naszym kraju; znany...cóż, mnie nieznany. Na koniec została nam Kayah, i tutaj już nieco lepiej. Tę panią wszyscy znają, a bynajmniej kojarzą, w końcu jest pierwszą polską artystką, która podjęła się nagrania koncertu unplugged. Skład, jaki jest każdy widzi i lepiej by tak zostało, gdyż słuchać tych państwa nie sposób. Program muzyczny, w którym jury zaczyna swoje wypowiedzi od słów „Nie znam się na śpiewaniu...” nie ma prawa bytu, choć jak pokazuje życie...tfu! Polsat, jednak się da.
Rubaszne kawały obśmiewające nazwisko jednego z uczestników- Piotr Dymała- czy wywlekanie na światło dzienne wszystkich brudów z przeszłości uczestników stanowią naturalne tło dla masowej produkcji gwiazd showbiznesu. Proces twórczy trwa od rana do wieczora. Specjaliści od wizerunku, wokalu i osobowości, ze sprawnością demiurgów kształtują nowe talenty, albo raczej tresują nowe małpki do cyrku. W efekcie jedynie czarnoskóry Nick zza oceanu wzbudza moją sympatię, nie tylko z racji talentu, ale i normalności, której w telewizji szukać można ze świeczką. Cóż, drogi Nicku, życzę Ci byś przegrał jak najszybciej i uciekał jak najdalej.

Spoglądając ku przyszłości widzę jak z tych nieopierzonych, młodych i zbyt pewnych siebie ludzi powstają mechaniczne, świecące niczym billboard gwiazdeczki, napychające pieniędzmi kabzy zmanierowanych producentów. Ta pesymistyczna myśl zmusza mnie do wyłączenia telewizora. Wpatrując się w pusty ekran, czuję jak ogrania mnie lęk. Nikt już nie stara się nawet zachować pozorów; nikt nie próbuje być subtelny. Trwa sprzedaż, a w modzie jest świeże szambo w nowym, lepszym opakowaniu. Bez konserwantów.
Oto gwiazdy są produkowane. A ludzie ci produkowani być chcą.
I choć na pierwszy rzut oka jest to infantylna oraz naiwna interpretacja tytułu tegoż programu, to po dokładniejszym przyjrzeniu się dostrzegamy prawdę. Nikt nie próbował przed nami ukryć pierwotnego zamysłu. W „Fabryce gwiazd”, gwiazdy naprawdę się produkuje. Robi się je, formuje, kształtuje i sprzedaje. Koszta są niewielkie, jedyne „Człowiek,99”.
A więc pamiętajcie drodzy moim, że i wy na firmamencie zabłysnąć możecie. Wystarczy przynieść trochę nagości, braku zahamowań i pewności siebie. Resztą zajmą się specjaliści. Później czeka was już tylko kariera na jednym z kramów showbiznesowego jarmarku.
Marcin Kafka

PS. Tekst ten został napisany już dawno i miał być zamieszczony w gazetce szkolnej ("Rodełko"), niestety gazetka upadła, a nie lubię marnować swojej pracy. Miłego czytania.

Umierając

2008-11-06T11:46:00.000-08:00

Zjadłem swój ostatni posiłek
Trzy dni temu.

Raz jeszcze przeczytałem ostatnią książkę w życiu
To już czterdziesty raz.

Wziąłem ostatni oddech
Ale potem był następny.

Umierając zapomniałem
Zasznurować buta
I umyć zęby

Zjadłem swój ostatni posiłek
Przed chwilą

Raz jeszcze napisałem list pożegnalny
To już czterdziesty pierwszy.

Wziąłem kolejny oddech
I jeszcze jeden

Umierając zapomniałem
Że wciąż żyję.

Pismak cz. 1

2008-11-04T11:10:00.000-08:00

Pismak

Już na początku swej kariery pisarskiej miałem problem z pisaniem. Słowa, niczym niesforne zielone pasikoniki, uciekały właśnie w momencie, gdy chciałem je uchwycić. Tak, właśnie tak. Czułem się jak człowiek, który grabiami próbuje nabrać wody. Nie trudno było się domyśleć, jaki był tego efekt.
Jak człowiek młody i niedoświadczony popełniałem wiele błędów, a większość z nich odbijała się na mnie ze zdwojoną siłą. Pisanie zaś było tą formą, która pomimo błędu chroniła przed zranieniem. Słowa, choć tak trudne do uchwycenia, raz zniewolone nie podejmują się ucieczki. Tworzą przemiłe zdania, uśmiechają się i śpiewają wesołe pieśni kolejnych akapitów, radując serce ich tresera. Pisanie było jedyną znaną mi czynnością trwałą. Niezachwianą przenośnią abstrakcji w rzeczywistość. Magiczny wręcz proces wyławiania myśli i przekształcania je w żywe istoty, obłoki, góry i uśmiechy był wieczny. Użyte słowo stawało się niezniszczalne, nieśmiertelne; zdania zaś, przypominają wieżyce strzegące samego Królestwa Niebieskiego. Trudność jednakże leżała właśnie w tej czynności. Akt, w którym myśl stawała się słowem, pozornie spowszedniała, była dla mnie zawsze niezwykła i nader zajmująca. Dlatego właśnie postanowiłem być pisarzem. Dlatego właśnie miałem problem z pisaniem.

Zastanawiając się nad istotą tworzenia kolejnych zdań powędrowałem do parku, by obserwować drzewa. Późna, choć ciepła jesień szalała barwami gdziekolwiek by spojrzeć. Swawolny wiatr, zarzucający mi włosy na twarz, hulał wesoło unosząc za sobą tumany złotych i szkaradnych listków. To właśnie w tych drobnych, lśniących owalach doszukiwałem się przenośni i znaczenia. W liściach widziałem słowa, które sam zdmuchiwałem w porządku jedynie mnie znanym. Idąc dalej tym samym tropem, niczym tajemniczy, opatulony w prochowiec detektyw, spojrzałem na gruby konar z właściwym memu wyimaginowanemu zawodowi zainteresowaniem. Badałem nieregularną fakturę wierzchniego okrycia tegoż kolosa, doszukując się kolejnej literackiej odskoczni. Nazywając owe drzewo genezą słowa starałem się dotrzeć czymże ona jest. Na próżno. Rozczarowany sobą znów spojrzałem na liście, tym razem z większą dozą krytycyzmu. W notatniku zapisane miałem jedynie kilka wyrazów. I żadnego zdania.

Moje miasto, pokraczne, mroczne i swojskie.
Jadąc z parku autobusem o numerze 5, gapiłem się na młodą kobietę o haczykowatym nosie okraszonym piegami, i wąskich, drobnych ustach. Była ładna, zgrabna i przygnębiająco zawieszona pomiędzy światem zewnętrznym i autobusowym. Dzielący nas, przypominający dżdżownicę, przegub poruszał się w rytm dziur i kolein jezdni, sprawiając wrażenie rzeczywiście żywego. Kobieta spoglądała raz w podłogę, to znów w okno, przez które dostrzec mogła jedynie niknące, znane już na pamięć krajobrazy. Natrafiając na mój wzrok zaniepokoiła się, co objawiło się nerwowością ruchów. Od dawna starałem się uśmiechać do nieznajomych. Problem zaczynał się w momencie, gdy mężczyźni odbierali to jako zaczepkę lub, co gorsza kojarzyli mnie z jednym z przedstawicieli mniejszości seksualnej- co w obydwóch przypadkach skończyć się mogło ciosem w twarz...i to bez uprzedzenia-, jeśli zaś chodzi o płeć niewieścią, to sprawa również się komplikowała. Kobiety w zależności od wieku i pozycji, w jakiej się znajdowały, albo uważały mnie za napaleńca albo idiotę. Cóż, może właśnie to zdecydowało, że zamiast uśmiechać się promieniście, patrzyłem spode łba (i książki). Ta, którą obserwowałem wychodziła kilka przystanków przede mną, co zdaje się mocno ja uspokoiło. Wraz z sykiem pneumatycznych drzwi, spojrzała na mnie raz jeszcze, tym razem uśmiechając się pod nosem. Naprawdę była ładna, a ja naprawdę się z tego cieszyłem. Była to ta prosta uciecha, zadowolenie odczuwane przez małe dziecko, kiedy kończy swe dzieło z piasku. Tym razem jednak to nie ze swego dzieła się cieszyłem, co miało swoje pozytywne strony. Przekonałem się, że mój egoizm nie jest absolutny.
Wysiadłem na swoim przystanku i udałem się drobną uliczką w stronę mieszkania. Było ciemno, a pomarańczowe, leniwe światło latarni padało na czerwony bruk, zmieniając go w królewski –choć wyjątkowo twardy- dywan. Przepełniony tą pierwotną, pozytywna energią, której główną właściwości jest ulotność, usiadłem na huśtawce przy bloku. Zadarłem głowę do góry by spojrzeć w gwiazdy i tak już zostałem.
Godzinę później przekroczyłem próg mieszkania. Znów rozpocząłem polowanie na pasikoniki, tym razem skuteczniej. Mimo to, wciąż miałem problemy z pisaniem. Przynajmniej zdania się do mnie uśmiechały.

Dytyramb

2008-10-20T09:16:00.000-07:00

Leż!
Leż w łożu nagi
I jedz
I pij
I baw się z młódką

Leż
Marznij i poć się
I śnij
I nic
Nie-rób.

A wnet otrzymasz medal
Jeno leż i gnij,
Wśród innych bohaterskich świń
Jeno nie rób nic.
I gnij
I śnij
Nie-myśl.

Pewien pan napisał wiersz

2008-09-30T09:54:00.000-07:00

Zaczęło się właśnie od tego, że pewien pan napisał wiersz. Wiersz nosi tytuł „Wiosna (Dytyramb)”. Odczytany na dzisiejszej lekcji języka polskiego zrobił na mnie piorunujące wrażenie. Przy pierwszym podejściu podszedłem do niego raczej humorystycznie, jego treść przyjąłem z dużym przymrużeniem oka, ale kolejny raz był już znacznie inny. Był to chyba jeden z tych momentów, kiedy poezja pomija nasz rozum i trafia bezpośrednio w odmęty duszy.

Nie będę wam pisał, o czym jest ten wiersz. Sami sobie przeczytajcie i odkryjcie, o czym on jest dla was. Zapomnijcie na chwilę o zamyśle autora, o kontekście literackim i wszystkim tym, co dookoła. Przeczytajcie to. Słowo po słowie, wers po wersie.

Jak się czułem? Jakbym zatapiał się w swoim własnym grzechu. Jakby jakiś stary kołowrót powoli rozwijał stalowy łańcuch, na końcu, którego wiszę ja...związany w kostkach. Pode mną kadź wypełniona czarną jak smoła mazią. Przez długi czas myślisz, że to słoma, a tak naprawdę to twój grzech.
Widzicie, nie musi chodzić o rozpustę. Nie musi chodzić o seks.

Przez chwilę miałem wrażenie, że to wszystko dzieje się we mnie. Ten cały motłoch wychodzi gdzieś z mojego wnętrza i rozpoczyna zabawę. Rozpoczyna się wiosna we mnie. Wiosna, która tak naprawdę nie zwiastuje lata.

Nasza młodość to wiosna. I zastanowiło mnie, czy ona zwiastuje lato. Czy kiedyś nadejdzie ten dzień, kiedy będę dojrzałym, wolnym, pełnym sił człowiekiem. Zadałem sobie pytanie, czy to, co teraz się dzieje do tego faktycznie prowadzi. Jaka jest moja wiosna...co zwiastuje?

Ile razy utopiłem dziecko w kloace? Ile razy gwałciłem w parku? Ile chorób przeniosłem? Ile...?

Sztuka, nie dla ciasnego umysłu.

2008-09-11T09:00:00.000-07:00

Zaczęło się od lekcji historii. Niecałe dwie godziny omawiania architektury i sztuki dwudziestolecia międzywojennego wzbudziły we mnie chęć poruszenia tego tematu w internecie. Interesuje mnie przede wszystkim samo zjawisko sztuki, jej odbiór przez ludzi i w końcu cel sztuki.

Pierwsze co nasuwa mi się na myśl, to różnice objawiające się w odbiorze różnych dziedzin tego zjawiska. Weźmy dla przykładu malarstwo i muzykę. Puszczając dowolny utwór muzyczny, będący przedstawicielem, któregokolwiek z gatunków, jesteśmy zgodni, że jest to muzyka. Muzyka jako dziedzina sztuki; muzyka jako element podlegający zarówno subiektywnym jak i obiektywnym ocenom. Tak więc wyobraźmy sobie, że wśród grupy trzydziestu osób o różnym wieku, płci, pozycji społecznej rozbrzmiewa 9 Symfonia Beethovena. Każda z tych osób przyzna, iż jest to muzyka. Powtarzając ten sam eksperyment włączamy kolejno Pink Floyd, Dodę, The Beatles, Stachurskiego. Pomimo różnic- i to dość znacznych- wciąż możemy określić to jako muzykę. Sztukę.
Idąc dalej, tej samej grupie osób pokazujemy "Damę z łasiczką" Leonarda da Vinci, "Bitwę pod Grunwaldem" Jana Matejki, aż skorzy do ryzyka pokazujemy "Słonie" Salvadora Dali. Zdaje się, że to wciąż sztuka prawda? Lecz gdy na sztaludze, pod szarym płótnem zjawi się "Ruch Dada" Picabia, ludzie zaczynają tracić swą pewność siebie.

Do czego więc zmierzam podając ten przykład? Według mnie, pojęcie sztuki, niefortunnie stało się więźniem określonej i zdefiniowanej estetyki, która z dokładnością funkcji matematycznej wyznacza granicę między sztuką a bazgrołami; muzyką a hałasem; rzeźbą a kupą bezkształtnej gliny. To co subiektywnie zdaje się nam być estetyczne (najczęściej nie jest to jednak nasze własne zdanie, a pewien pogląd panujący wśród innych) zaliczamy więc do grupy Sztuka. To zaś co poza nią, to co niezrozumiałe, fikcyjne w przekazie, nieprzedstawiające jest tylko nieudanym efektem aktu tworzenia, nieistotnym w obliczu marnego dzieła.
Taki wniosek nasunął mi się, biorąc udział właśnie w lekcji historii, obserwując zachowania i reakcje ludzi na kolejne dzieła.

Zdaje się, że dobrym przykładem może być tutaj również sam Picasso, jeden z najbardziej znanych malarzy w dziejach ludzkości. Jego twórczość, tak ceniona a zarazem nierozumiana jest obiektem wielu dyskusji, jako przykład nieumiejętnego posługiwania się terminem sztuka. Czym bowiem jest kilka porozrzucanych kształtów i brył wobec idealnie wyważonych, dokładnie odwzorowanych Andolfini Eycka?
Pytaniem kolejnym jest więc czy sztuka ma za zadania przedstawiać i w końcu, jaki jest cel sztuki?

Obserwując kolejne nurty malarstwa współczesnego dość łatwo zauważyć z jaką konsekwencją odchodzą one od pierwotnego realizmu, prześcigając się w subiektywnym, kontrowersyjnym spojrzeniu na rzeczywistość. Trwający w sztuce wyścig ma zatem jedną metę, która sukcesywnie przesuwa się wraz z rozwojem każdej z dziedzin, a jest nią wyjście poza konwencję.
Oryginalność staje się więc najważniejszym kryterium. Oryginalność ukazania rzeczywistości, przedstawienie jej w sposób inny, ciekawszy, bardziej zaskakujący. Na tym właśnie opiera się rozwój sztuki i tym sztuka zdaje się właściwie być.
Jest to podróż poza granice czegoś co już istnieje. Podróż do samego źródła znaczeń, w którym my sami stanowimy o prawach. Sztuka jest zerwaniem więzów rzeczywistości, przeciwstawianiem się wszelkim ograniczeniom, próbą wydostania się z ograniczoności świata logiki czy emocji.

Dochodzę więc do wniosku, że artysta, to (jako wykonawca, podmiot sztuki) człowiek próbujący wyjść tylnymi drzwiami poza rzeczywistość nas otaczającą. A dzięki temu, poprzez ukazanie jej w innej perspektywie, zmianę jej natury.

Na sam koniec przytoczę jeszcze jeden cytat, zasłyszany dzisiaj. Zapadło mi to w pamięci, pewnie dlatego, że jest to racja.
Uwaga...werble!!!!
"Artysta jest natchnionym rzemieślnikiem"

"Sitting Alone" czyli tajemnicze brzmienie.

2008-09-09T12:54:00.000-07:00

Zapewne powinienem był zacząć od stosownego wstępu, przedstawienia swojej osoby, poglądów, charakteru, rodziny, zainteresowań...uff. Ale sami pewnie wiecie jakież to męczące. Jeśli jednak wasza ciekawość nie pozwala wam przejść obojętnie obok tych zagadnień, to zapraszam na gadu, a może ktoś wyśle maila i tam chętnie coś o sobie powiem. Tutaj nie. Nie widzę powodu. Nie widzę sensu. Wpychać wam jakieś zbędne informacje do głowy? Bzdura!
Wolę o czymś opowiedzieć. A dziś opowiem o muzyce.

Jakiś czas temu natrafiłem na pewien zespół, o wdzięcznej (choć nieco długiej) nazwie Let Me Introduce You To The End. Na potrzeby moje, będę używał oficjalnego skrótu czyli LetMeEnd. No i co z tym zespołem?
Ano, na pozór zdaje się być dobrze prezentującym się zespołem, który w swej twórczości zakrawa o alternatywne brzmienia rockowe z dość konsekwentnym użyciem smyczków i innych instrumentów kojarzących się nam z muzyką klasyczną. Brzmi nieźle, ale mnie osobiście nie zachwyca. Takich charakterystyk można by przeczytać setki i wierzcie mi lub nie, ponad połowa była by zwyczajnie gówno warta. Istnieje jednak pewien wyróżnik Tego od Tamtych.

Temat notki nadmienia o pewnej tajemnicy, której sam nie jestem w stanie zgłębić. Wielki znak zapytania wisi nad głową wokalisty, lidera zespołu, który w mojej głowie jawi się jako jedyny jego członek. Ryan Socash, bo tak na imię ma ów pan, na pierwszy rzut oka jest zwykłym człowieczkiem, jednym z 6 miliardów innych człowieczków, którzy pełzają po niedokończa płaskiej planecie zwanej Ziemią. Tyle tylko, że ten jeden ma pewną tajemnicę. Tajemnicę, która jest mroczna, ciemniejsza od samej ciemności i okrutna jak sam diabeł. A więc o co chodzi?

W tym momencie odsyłam was do przeczytania listu, który Ryan wystosował do nas, polaków(Linki!) . Wydaje mi się, że w pewnym stopniu uświadomi wam on o co mi tak naprawdę chodzi i czym jest owa TAJEMNICA, która działa niczym jad.

Czujecie to?
Nie?
Hm.

W takim razie idźmy krok dalej. Muzyka. Przesłuchałem tyle ile mogłem, czyli tyle ile dano mi posłuchać w magicznym odtwarzaczu strony LetMeEnd oraz ile oferuje mi jakże niezastąpiony YouTube. Piosenka stanowiąca dla mnie kwintesencję całego tego zamieszania jest właśnie tytułowa Sitting Alone. Posłuchajcie jej sobie. Przeanalizujcie.

Nie chcę narzucać wam swoich interpretacji więc nie będę tutaj wykładał swojego punktu widzenia w całości. To jest sygnał, czerwona lampka, która świeci się by ostrzec. Istnieje taki zespół i Ty człowiecze możesz go sobie posłuchać. Ba, nawet możesz sobie polaczku mój drogi kupić świecący krążek za jedyne 15 złotych.

W związku z tym chciałbym również zostawić was z pewnym pytaniem. Czy polska scena muzyczna ma przyszłość; czy zespół taki jak Let Me Introduce You To The End może stać się tak popularny jak Doda bez pokazywania gołej dupy?
Piszcie co myślicie.

Kuba Zachnik